Plumereine

Ceci est une traduction d'une fanfiction que j'ai écrite en néerlandais. Pourquoi, parce que je devais le faire pour un cours donc voilà... Possibles fautes d'orthgraphes et de grammaires !

(Voor de fediprompt van 4 february :) )

Gordon was tijdens zijn leven een trotse inwoner van Lordaeron geweest. Hij wist dat hij zich in het centrum van menselijk invloed van die tijd bevond en zag dat terug in alles wat hij toen tegenkwam.

Hij was tevreden geweest.

Overdagwerkte hij in een simpele kruidenierswinkel. Het was een mooie gebouw geweest, deze winkel. Hij zag nog steeds de kasten vol met planten : gemalen dreamfoils in stenen potten, in blokjes gesneden earthroots of blacklotus die in grote kleipotten zijn geweest. Daarbij kwamen nog de voorraden gereedschappen, messen en slijpstenen, die niet meer te tellen waren, en de drankjes en verzorgingsproducten.

Hij zag nog steeds de verschillende klanten in de winkel binnenkomen. De priesters ven het Licht, groot en arrogant als ze waren, moesten in contact komen met de artsen et magiërs die ze verachtten. De magiërs moesten op hun beurt respect toner voor de artsen en kruidendokters die hen met goed hart naar de juiste planten leidden.

Hoe hij zijn dagelijkse werk had gehouden. Hij, leerling van kuidendokter Guenther. Hij had ven leren genoten.

Maar niets kon tippen aan zijn liefde voor zijn nachtwerk, zelf nu nog niet, hoewel hij dat steeds weer imiteerde.

Hij herinnerde zich nog het jaar, de dag – wat zei hij – het moment waarop zijn leven een anere wending had genomen.

Hij was een jonge man van 15 jaar geweest en zijn moeder had hem meegenomen naar Gilneas om daar een verre nicht te ontmoeten. Hij was een beetje geïntrigeerd door de mode daar, die zo sterk geïnspireerd was door de omringende duisternis. De mannen droegen donkere kleing die ze «costard» noemden, in paats van de kleurrijke tenieken die typische waren voor Lordaeron. De vrouwen droegen dezelfde kleuren als de mannen, maar dan met jurken met petticoats en bustiers. Hij had zelfs de kans gehad om een van die «costard» te dragon, tijdens een speciale avond.

De speciale avond.

Ze waren naar een mooi gebouw gebracht, een theater qua indeling. Muzikanten met lieren, piano’s en violen stonden net voor het podium, iets lager. Hij zat met zij groep, niet dicht bij de achtergrond en niet dicht bij het podium.

En dan was er de fantasie.

Een man en een vrouw uit Gilneas zongen uit volle borst. Hij werd vervoerd.

Opera, dat was het.

En sindsdien deed hij opera.

Hij leerde zingen, het hart ven een publiek te raken door zijn stem te trillen. Hij leerde hoe hij een avond lang een sprookjesachtig avontuur, een tragisch avontuur tot leven kon brengen.

Zelfs in Lordaeron, waar hij een van de pioniers was geweest.

In deze theaters ontmoette hij de Grote Namen. De nobels, de magïers, de King… Hij zong op feesten. Hij zong op buffetten.

Hij zou ook moeten zingen voor de thuiskomst van Prins Arthas. Maar dat feest kwam er nooit.

Net zoals hij had geflirt met verschillende niveaus van her leven in Lordaeron, had de Dood, de ondood, alle vormen van hiPerarchie weggenomen. Er was de Death Knight Arthas, en de anderen. Ook toen Sylvanas de Banshee, de redder, kwam, bleef deze sociale gelijkheid bestaan.

En nu is hij, in de dood, zijn eigen potionwinkel in de krochten van Undercity runnen. Zelfs bij de ondoden hadden gifstoffen hun nodig. Hij zou erop hebben gelachen.

Maar hij lachte niet.

Hij spral ook niet veel.

Want de ondood had onuitwisbare sporen achterlaten op zijn huid, op zijn lichaam : zijn lichaam vergaat, hoewel hij van binnen «levend» was. En dus ook zijn keel.

Jullie kunnen de voeten verwijderen, aangezien deze nutteloos waren voor een ondode die vastzat in de Undercity. Jullie kunnen de handen, de armen, de haar verwijderen ! Hij zou ze duizend keer geven als dat zijn stem kon behouden. Hij wilde het niet verliezen.

Een eeuwigheid van haat en goddeloosheid zonder te kunnen zinger ? Zonder te kunnen trillen ? Het leek wel alsof het een eindeloze nachtmerrie was.

Nu leek zijn levvensstijl een beetje op die van toen hij nog leefde. Overdag werkte hij in zijn winkel. En ‘s nacht zong hij.

Zachtjes, bijna stil. Zonder te veel trillingen, ander kan hij zijn stem en keel beschadigen. En voor en na elke lied gebruikte hij zalven, siropen en drankjes om wat hij nog had zo goed mogelijk te beschermen.

Zodat hij opera kan continueren.

En zijn lied, dat vroeger bedoeld was vood de Lordaeronniërs, zal aan de ondode worden geschonken.