Ik fietste door een mooie wijk, op de rand tussen bos/veld/heuvels enerzijds en de verstedelijkte omgeving anderzijds, maar ver genoeg om dorpachtig te voelen. Ik fietste naar een plekje op de kaart en vond een prikbord vol gele hartjes. Ik koos er een uit dat me een koffie en een stukje taart in ruil gaf. Het is hier super stil en rustig, maar o zo fijn ingericht. En er liggen boeken. Boeken die ik niet overal zag. Ik pakte er een paar boeiend uitziende vast. Ik ben opnieuw verrast door de kunstzinnigheid van een wereld waar ons gehypte westen zich al te veel van neigt af te sluiten. Ik had een boek vast over de Koran, waar een Amerikaanse journaliste en een Muslim scholar samen zoeken naar wat er wél in staat. “If The Oceans Were Ink” heet het. Door ene Carla Power. Terwijl ik lees en meegenomen wordt in een wereld van reflectie over wereldse gebeurtenissen, bekruipt me het besef dat boeken enorm veel kracht bezitten. Dat zij net daarom zo vaak onder vuur komen te liggen. Dan denk ik: boeken kunnen meer betekenen voor vrede en oorlog dan elke kogel. Waarmee ik niet wil zeggen dat wapens onschuldig zijn, integendeel. Nee, eerder dat woorden, boeken en het lezen ervan een impact hebben die haar gelijke niet kent, zelfs niet in de materiële omstandigheden van ons leven of de planeet waarop wij leven. Stel dat ooit de laatste boom wordt geveld, en stel dat alles om ons heen vergaat, dan nog zullen we bikkelen of kracht vinden in woorden, dan nog zullen we vrede of conflict halen uit tekst. En zelfs als alle boeken verbrand zijn, dan nog zal enkel een verhaal ons kunnen bewegen, want zonder verhaal bestaan wij niet. Laten we dus het best mogelijke verhaal maken, zodat het niet zo ver hoeft te komen. Want ook al zijn boeken duurzaam, waarom zouden we uitstel geven aan de kans om onze woorden en verhalen in te zetten voor vrede, genezing en inspiratie?